Een dinnetje van mij heeft een pracht van een weblog geschreven en daar wil ik graag op verder gaan:
“leren tevreden te zijn met wat je hebt”
Ik als typische steenbok zijnde vindt het soms moeilijk om een nieuwe richting in te slaan. Hoe vaak heb ik zelf niet geprobeerd om tevreden te zijn met wat ik heb? Of hoe vaak heb ik bovenstaand zinnetje niet al gehoord van de mensen om mij heen? Het heeft mij tot nadenken gebracht en voor mezelf ben ik tot de volgende conclusie gekomen:
In mijn visie gaat het er niet om dat iemand zegt: ik wil leren tevreden te zijn, het gaat er vooral om wat iemand met die zin NIET zegt, zo lijkt mij.
Met een dergelijke zin impliceer je namelijk dat je bereid bent GENOEGEN te nemen met dat wat er al is. Dit terwijl genoegen nemen eigenlijk het tegenovergestelde is van tevreden zijn.
Dus, om even verder te gaan met het ontleden van deze zin, betekend dit dat iemand bereid is om ‘slechts’ genoegen te nemen omdat hij/zij te bang is om de eventuele consequenties te dragen en verandering aan te brengen in de huidige situatie.
Met de beslissing om genoegen te nemen, vergeten ze echter dat er ook aan deze keuze consequenties kleven. Namelijk het eeuwige knagen van de niet gevonden antwoorden, het niet ervaren van de dingen waar men naar verlangt en de uiteindelijke frustraties die tot een kookpunt kunnen geraken.
Het leren om tevreden te zijn, of de beslissing om genoegen te nemen klinkt mij dus in de oren als een keuze om GEEN keuze te maken.
Er verandert namelijk niets, je blijft vast zitten in dezelfde situatie, hetzelfde patroon. Namelijk de situatie waar je in de eerste plaats al niet tevreden mee bent.
Je kiest er dus voor om jezelf niet verder te ontwikkelen, dit terwijl het leven draait om je persoonlijke ontwikkeling. Conclusie: je komt in een sleur terecht ( of zit je daar al in?)…
Je laat kansen onbenut, en waarom? Denk je misschien dat die kans er later ook nog wel zal zijn? Als je je eindelijk beseft dat je kostbare tijd verspilt en besluit er wat aan te veranderen?
Nieuwsflash: de kansen van vandaag zullen morgen wellicht vervlogen zijn.
Je kunt niet verwachten dat omdat jij je ontwikkeling hebt doen stagneren, dat anderen ook op dezelfde plaats zullen blijven steken.
Sterker nog, de kans is oneindig groot dat ze je binnen onafzienbare tijd ver achter zich hebben gelaten.
En daar sta je dan, ontevreden en alleen, met oceanen van tijd om te beseffen dat je ooit kansen hebt gehad maar dat die nu niets meer zijn dan een onvervulbare wens.
Veel succes, met je leren tevreden zijn…al wat ik denk ik het hardst tegen mezelf mag zeggen...
